દોઢ મિસરાન ગઝલો

તમારા નામ ની સાથે અમારું નામ જોડું છું
રિવાજો આમ તોડું છું

નથી સહેલું જરાયે પણ
ગઝલ જાણે કલાઈ હોય તારી એમ મોડું છું

તમારા રૂપની સાથે
હું મારા શેર મૂકીને વખાણું છું વખોડું છું

કર્યું ચાલું જે દિવસથી
દિવસ એ ને હજુ આજે હું બસ દોડું જ દોડું છું

કરી હું શું લઈશ? ના પૂછ
પ્રતિબિંબ રાખીને અકબંધ અરીસાઓ હું ફોડું છું

નજર એની કટારી છે
તો હું યે ભર સભા માં સલામી તીર છોડું છું

બરડ છે કેટલું હોવું
બધી આ શક્યતાઓ ને હું તોડું છું ને જોડું છું

દસે દરિયા મહીં મૃગજળ
અવિરત સ્થિર છે ને હું નિરંતર કેમ દોડું છું ?

આ તારી યાદને બિસ્તરમાં બાંધીને પછી એને
બિછાવું છું ને ઓઢું છું

© તોફાની ત્રિપુટી

ફરીથી એકડો ઘૂટું?

એક તાજી જવાન વિધવાને
એની પહેલા ધોરણ માં ભણતી
એક માત્ર બાળકીએ
પાટી-પેન હાથ માં લઇ પ્રશ્ન પૂછ્યો:
મમ્મી, ફરીથી એકડો ઘૂટું?

મકરંદ મુસળે

‘દફનાને’ કે બાદ ‘જલાયા’ નહીં જાતા?

વો આતી હૈ રોજ
મેરી કબ્ર પર
અપને વો નયે
હમસફર કે સાથ….
કૌન કહેતા હૈ
‘દફનાને’ કે બાદ
‘જલાયા’ નહીં જાતા ?

जिंदगी जब लेना शुरु करती है

"जिंदगी से आप जो भी बहेतर से बहेतर ले सको.. ले लो..
क्योंकि..
जिंदगी जब लेना शुरु करती है तो सांसे भी नहीं छोड़ती.."

बम्बई

तन्हाई को खुदमें कभी पलने नही देती
बम्बई किसी बिमार को चलने नही देती

शोहरत यहांकी इस कदर है रोंदती सबको
ये मुफलिसि को चैन से जलने नही देती

जी ये छुपाने शर्म को क्या क्या दिखाती है
ये रोशनी जो बेबसी खलने नही देती

बेशक यहां रह लो मगर ये बात भी सोचो
है फूलती वो खुद मगर फलने नही देती

गर खानी ही है ठोकरें तो कोई गम ना है
पर बाद में ज़ख़्म को मलने नही देती

वो झोंपडोको ही जलाके जगमगाती है,
कुछ भी कर के शाम वो ढलने नहीं देती

- सौरभ पंडया

તું જ્યાંથી પતે છે હું ત્યાંથી શરુ છું

ક્રિએટીવ વિચારોમાં શબ્દો ભરું છું
અને તું કહે છે કવિતા કરું છું


આ જીવનનો શિડ્યુલ અજબ ખોરવાયો
મરું છું જીવું છું, જીવું છું મરું છું

મળે જો ફરી ક્યાંક ટૂંકા જીવનમાં
તને શું કહીશ એ હું ગોખ્યા કરુ છું

ઉડી સાત દરિયા પરી તું બની ગઈ
અને હું બરોડા થી મુંબઈ ફરું છું

કરેલા તેં જથ્થામાં નેતાની પેઠે
એ પ્રૉમિસનાં પૂલમાં હજીએ તરું છું

નથી કાર્ડ કૉલિંગ, અહીં ISD લાગે
એ બિલ સૌ હજી હપ્તે-હપ્તે ભરું છું

આ વાંચીને લાગે કે મૅટર પતી ગઈ
તું સાચવજે જાનુ ! હું ઘાયલ વરૂ છું

મૂકી દે ને સ્પર્ધા હવે મારી સાથે
તું જ્યાંથી પતે છે હું ત્યાંથી શરુ છું

સૌરભ પંડ્યા

આંગળાની ભૂલ છે કે ટાંકણાની ?

વાત છે લોહી ઊડ્યું એ છાંટણાની.
ત્યાં ગણતરી શું કરું હું આંકડાની ?

બોલ હે ઈશ્વર ! મને કંડારવામાં
આંગળાની ભૂલ છે કે ટાંકણાની ?

સાવ સુક્કા વૃક્ષ જેવું મોં કરીને,
પાંદડાંની વાત કે’ છે, પાંદડાંની ?

વૃદ્ધથી રડવું જ રોકી ના શકાયું,
વાત જ્યારે નીકળી આ બાંકડાની.

એક માણસ નામની ફૂટી છે શીશી,
ને ભરાણી છે સભાઓ ઢાંકણાંની.

- અનિલ ચાવડા